หลังจากผ่านช่วงยุ่งๆก็ได้มีเวลามานั่งฟังเพลงมากขึ้น ซึ่งเมื่อก่อนจะมีเวลามากกว่านี้ ก็จะขอวิจารณ์วงการเพลงไทยในสมัยนี้

ค่ายลาดพร้าว - ไม่ต้องพูดถึง ขายหน้าตาอย่างเดียว เพลงก็ขอให้มีท่อนฮุคจำง่าย แล้วใช้สื่อที่มีอยู่ในมือ เปิดบ่อยๆ ยัดเยียดให้คนฟังติดหู

ค่ายอโศก - ขอเอาเฉพาะศิลปินที่ออกมาตอนนี้ละกัน

etc เน้นเมโลดี้ที่จำง่าย ดนตรีโชว์ฝีมือ เพลงช้าซึ้งกินใจ แต่แนวดนตรีซ้ำๆกันทั้งอัลบั้ม

พาราด็อกซ์ - เอาเพลงเก่ามามิกซ์ใหม่ แต่ดนตรีงั้นๆ ไม่โชว์อะไรที่เป็นพิเศษ

เพลงป๊อบทั่วไปของอโศกแสดงให้เห็นว่าเบื้องหลังมีคนผลิตแค่ไม่กี่คน แนวเพลงก็ซ้ำไปซ้ำมา ไม่เกิดนวัตกรรมทางด้านดนตรีในเมืองไทย

ค่ายอื่น - โต๋ โชว์ฝีมือการเรียบเรียงและฝีมือการเล่นเปียโน ดนตรีสุดไฮโซ น่าจะเป็นอัลบั้มยอดเยี่ยมของปี

ซีพีจะทำทุกอย่างเลยรึไง

เซเว่น

โทรศัพท์บ้าน

อินเตอร์เน็ต

มือถือ

ยูบีซี

โกซอฟ(ทำsoftware)

อาหารสัตว์

เนื้อสัตว์แปรรูป(ไก่ย่างห้าดาว ไส้กรอก ไข่ไก่ ฯ)

มองไปทางไหนก็เห็นแต่ของซีพีหมด อีกหน่อยจะทำอะไรอีกเนี้ย

วันนี้บังเอิญเจอรุ่นพี่คนหนึ่ง ซึ่งเคยร่วมงานล่ารายชื่อห้าหมื่นคนไปถอดถอนหน้าเหลี่ยมด้วยกัน ก็ทักทายกันตามประสาคนไม่ได้เจอกันนาน ก็ถามถึงเพื่อนคนโน้นคนนี้ที่ไม่ได้เจอกันนาน พี่เค้าก็พูดถึงอดีตเพื่อนร่วมงานของเราสองคน ที่ตอนนี้มีโอกาสไปเป็นเลขาสมาชิก สสร. คนหนึ่ง ก็แอบมีข่าววงในมาว่าคณะ สสร. ชุดนี้อยากจะให้ประเทศไทยเป็นรัฐสวัสดิการ ซึ่งบังเอิญคำๆนี้เคยผ่านเค้าหูผมตอนอ่านหนังสือของ ดร.เอนก เหล่าธรรมทัศน์(อดีตหัวหน้าพรรคมหาชน อดีตสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ อดีตคณะบดีคณะรัฐศาสตร์ ม.ธ. และปัจจุบันยังเป็นลุงของน้องพลับอยู่) เค้าก็ได้กล่าวถึงเรื่องรัฐสวัสดิการนี้ไว้ด้วย ว่าเป็นแนวทางของเค้าตั้งแต่เริ่มเข้ามามีบทบาทางการเมือง ว่าอยากให้ประเทศไทยเป็นแบบนี้ คนจนจะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่ในความคิดของผมการที่จะเป็นรัฐสวัสดิการได้อย่างสมบูณร์แบบนั้นสำหรับประเทศไทยคงเป็นได้เพียงความฝัน เพราะต้องการงบประมาณมหาศาล ซึ่งจะต้องมาจากการเก็บภาษีให้ได้มากขึ้น โดยเฉพาะเก็บพวกคนรวยๆทั้งหลาย ให้ช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนน้อยลง แต่จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อคนที่เข้ามาเล่นการเมืองทั้งหลาย ต่างเป็นคนรวย ใครบ้างจะอยากทำงานให้ตัวเองและพวกพ้องต้องมีเงินน้อยลง